De Regie in Eigen Hand

Het is even geleden dat ik mij tot u richtte en hoewel ik daar alle reden toe had voel ik mij daar wel een scheutje schuldig over. In dit schrijven zal ik u bijpraten en als klap op de vuurpijl vertellen over de drie(!) spannende maar toch vooral fantastische ontwikkelingen in mijn bestaan.

Terugblik

Ik leerde ms kennen rond mijn zestiende verjaardag, dit was een onwennige periode waarin ik mij afvroeg wie hij was en zo nu en dan waar hij was, en soms zelfs of hij er uberhaupt wel was.

In 2011 werd duidelijk dat ik hem niet langer kon verzwijgen, ik kreeg te maken met schubs die kwamen op een verkeerd moment. Toen dacht ik nog dat er zoiets bestond als een goed moment.

Gedurende de eerste 6 jaar heb ik mij niet vaak gewend tot hulp en heb ik sommige hulp zelfs afgeslagen. Ik voelde mij niet zo ziek en ‘iedereen heeft wel wat’ toch? Dat moet ik de ziekte dan toch misschien wel nageven: hij heeft van mij een ander mens gemaakt. Hij heeft mij mede laten inzien dat ik over anderen niet kan oordelen, ik ken tenslotte alleen hun gezonde masker. Ms heeft mij ook gedwongen nieuwe wegen naar geluk te ontdekken, hier ben ik hem dan wel weer dankbaar voor. Ik ben een gelukkig man. Sterker, ik ben een gelukkig getrouwde man. Twee weken geleden ben ik namelijk getrouwd met de liefde van mijn leven op de allermooiste dag van het jaar.

Ik leerde mijn vrouw kennen in 2013 en samen hebben wij een baan gevonden waarin ms kan draaien zonder het midden te raken. Om zelf op ons best te zijn moeten we moeite doen voor- en aandacht steken in ms, zoveel is duidelijk. 

De laatste jaren ben ik diep in mijn emotie gedoken, en ik snap dat dit populaire woordgebruik doet vermoeden dat ik een functioneringsgesprek heb gehad en in zekere zin was dat ook zo. In therapie heb ik namelijk getracht te voelen wat ik jarenlang niet wilde. Opgeborgen gedachten als: ‘Ik ben anders’ ‘ik ben soms stikjaloers op vrienden en familie met genoeg energie’ ‘ik ben boos dat ik de sport waar ik van houd heb verlaten’ en ‘ik ben verdrietig dat ik zometeen misschien tegen mijn dochter moet zeggen dat ik té moe ben om te spelen‘.

Pfoe… 
Dat lucht op. 

Maar ja, inderdaad, u leest het goed. Ik word pappa! Ik leef al 6 maanden op een wolk waarvanaf ik mijn leven probeer een vastere vorm te geven. De door mij zo gekoesterde droom staat in oktober gepland.

Of ik nu klaar ben? Nee, er moet mij nog iets van het hart. Het UWV (lees: de wetgever) heeft mij de laatste jaren gefrustreerd en heeft de zoektocht naar een baan niet vereenvoudigd. Dit heeft mij wel laten inzien dat ik het heft in eigen hand moet nemen. In het kader van deze gedachte past mijn volgende stap precies.

Ik ga namelijk aan de slag als zelfstandige zonder personeel, ik ben de eerste en enige werknemer van Diadaan. U wist het misschien al maar voor mij was het nog niet helemaal helder, nu wel: ik ben tekstschrijver.

Dus…
Bent u op zoek naar metaforen die spreken tot de verbeelding, woorden die bekoren of gewoon zinnige tekst? Mail mij dan: Diadaanteksten@gmail.com of check m’n Linkedin en stuur mij een berichtje, bellen kan ook maar goed je vraagt bij de bakker ook niet om een stukje worst… 

Genoeg met de reclame en de gekkigheid, over tot de orde van de dag. Vandaag vlieg ik terug naar mokum en morgen start een nieuw seizoen met daarin in ieder geval één nieuwe hoofdrol. Aaaaah zo veel zin in! 

Liefs 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s