Vredige ochtend, de derde dag

Vanochtend word ik wakker rond vijf uur, een half uur later staat de ochtendzuster naast mijn bed om de controle te doen. Een controle houdt in dat mijn bloedruk, hartslag en temperatuur worden gemeten. Controles worden uitgevoerd ieder uur tijdens de infusies die in totaal zo’n zes uur per dag duren. Vervolgens wordt er na een uur en twee uur na de laatste infusie nog een controle uitgevoerd. U zult begrijpen dat dit een veilig gevoel geeft, niet in de laatste plaats omdat de zaal waar ik in lig ook wel ‘het aquarium’ wordt genoemd. Mijn kamergenoten en ik worden de hele dag in de gaten gehouden door de verpleging achter een bureau wat uitkijkt op onze bedden. Het voelt niet meer als een opgave om de controle uit handen te geven, een veiligere plek om ziek te zijn bestaat volgens mij niet. De nacht was, in vergelijking met gisternacht, een opluchting. Ik had geen last met inslapen, of dit komt door de kleinere dosis prednison of de gemakkelijke avondwandeling van de Godenzonen in rotterdam, weet ik niet maar dat ga ik vanavond eens bekijken. Feitje: mijn bloeddruk, hartslag en temperatuur bleven onveranderd tijdens de weinig verheffende halve finale.

Vandaag start ik de laatste dag van de behandeling en dan mag ik morgen naar huis, ik kijk uit naar het bankhangen, wat op zich wel frapant is aangezien het bedhangen wel begint te vervelen. Het is erg fijn om overdag visite te ontvangen zo gaat de dag namelijk een stuk sneller, bij dezen veel dank voor alle uitingen van betrokkenheid die zonder uitzondering mijn hart vullen. Totnogtoe voelt de behandeling per keer een stuk minder ingrijpend, en dat is fijn om te merken, des te meer omdat er over een jaar weer een nieuwe scan gemaakt gaat worden en we dan ook weer gaan kijken of er nog een behandeling moet worden gegeven.

Lang heb ik gedacht dat het enige mogelijk goede nieuws na een scan zou zijn dat er géén nieuwe ontstekingen bij zijn gekomen. Dit beeld is wat aangepast, ik kijk nu meer naar hoe het in zijn geheel met mij gaat en de scan is dan meer van secundair belang. Dat er zich ontstekingen voordoen op de zenuwbanen is een gegeven, ik ben namelijk ziek en dat verandert niet. Tegelijkertijd blijft er altijd een sprank hoop dat genezing in de toekomst ooit een optie zal zijn maar tot die tijd vind ik berusting in de situatie zoals deze nu is.

Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s